بررسی تحلیلی هوش مصنوعی از دیدگاه حکمت متعالیه

مسئله هوش مصنوعی قبل از ورود به هر نوع الگوریتم ریاضی، روا نشناسی، علوم تجربی و... به عنوان یک موجود هوشمند در فلسفه ذهن مطرح میشود و با سه محور مبانی فلسفی هستی‌شناسی، انسان شناسی و به خصوص ذهن شناسی مورد بررسی قرار می‌گیرد. تا کنون مسئله هوش مصنوعی به عنوان یکی از مسائل علم النفس فلسفی از منظر حکمت متعالیه بررسی نشده است. تحقیق حاضر به روش توصیفی -تحلیلی به بررسی هوش مصنوعی از دیدگاه حکمت متعالیه پرداخته است. هوش مصنوعی دارای دو تعریف هوش مصنوعی حقیقی و هوش مصنوعی ویژگی‌ها است. هوش مصنوعی ویژگی‌ها با اشکالاتی مانند آزمون تورینگ، اتاق چینی، مغز ملت چین و... مواجه است اما نه تنها اصل دیدگاه هوش مصنوعی ویژگی‌ها بلکه اشکالات آن از منظر حکمت متعالیه، مادی گرا هستند و به حقیقت ذهن توجه نکردند؛ بنابراین هوش مصنوعی ویژگی‌ها به غیر از رویکرد رفتار منطقی به دلیل ادله تجرد، امکان وقوع ندارد. در مقابل هوش مصنوعی حقیقی در تبیین دریفوس گرچه از منظر حکمت متعالیه موفق به دست یابی به هوش می‌شود اما دریفوس هوش را مستند به بدن می‌داند در حالیکه از دیدگاه حکمت متعالیه هوش مجرد است. در نهایت چنانچه هدف از هوش مصنوعی حقیقی رسیدن به همان هوش طبیعی و مجرد باشد، طبق مبانی حکمت متعالیه از جمله تشکیک، وحدت حقیقی نوع وجود، حرکت جوهری و جسمانی بدون حدوث نفس روحانی، تحقق هوش مصنوعی حقیقی ممکن است.